Doei 2:08, Hello 2:06

Doei 2:08, Hello 2:06

Hi There!

Ik wou nog even mijn verhaal doen over mijn wedstrijd in Gouda. Vrijdag 26 augustus stond er last minute een leuke wedstrijd op de planning. Tony van Diepen had ik namelijk zo ver gekregen om een 800 meter voor mij te hazen in Gouda.

Al het hele seizoen voel ik mij enorm fit, maar komt het er niet echt uit in de wedstrijden. Ik heb iedere keer een race waar het of nét te hard of nét te langzaam gaat. Daarom heb ik nu mijn eigen wedstrijd gemaakt door middel van een hele luxueuze haas.14137917_1120226511400934_112031996_n

Vrijdag de 26e vertrokken wij met de trein richting Gouda. Ik had de race helemaal in mijn hoofd zitten en wist wat mij te doen stond. Enorm zenuwachtig kwam ik daar aan. Ik wou gewoon zo graag laten zien wat ik in mij had. Het was echt goed weer en er hing een goede, relaxte sfeer op de baan.

Mijn warming-up ging stroef en alles voelde moeilijk aan. Dit heb ik vaak als ik erg zenuwachtig ben, dus ik maakte mij nog niet echt zorgen. Totale focus, dat is wat ik zeker had. Ik had zelfs zoveel focus dat alles een beetje langs mij heen ging. Het was tijd! Tijd om 100 procent alles te geven en gefocust te blijven.K_en_S_056 Ik had één taak dat was zo dicht mogelijk achter Tony zijn billen aan lopen.

De eerste 200 meter was zwaar want Tony heeft veel meer snelheid dan ik. Het was moeilijk om meteen achter hem te lopen. Op het 400 meter punt zat ik er goed bij, maar helaas moest ik op 400 meter iets afstand nemen. In mijn hoofd bleef ik pushen. ‘Ik moet mee en ik kan mee’, dat is wat ik tegen mijzelf zei.

De laatste 200 meter haalde ik overal het laatste beetje energie uit mijn lichaam die ik in mij had. Onder hard geschreeuw van Tony heb ik de laatste 200 meter overleefd. Over de finish wist ik nog niet zeker wat ik gelopen had, maar wist ik wel dat het een nieuw persoonlijk record zou zijn.

Vol vreugde was ik toen ik hoorde dat mijn pr nu een dikke twee seconden sneller was! Ik liep 2:06:39 en ik ben nu eindelijk van de 2:08 af.

Ook heb ik de maandag na mijn wedstrijd een uitnodiging gekregen om deel te nemen aan een onder-23 race in Brussel. Hier mag ik tijdens de Diamond League mijn 800 meter lopen! Hierover later meer.

Hebben jullie mijn nieuwe video al gezien?

 

 

Lees meer

De weg van leren dromen!

De weg van leren dromen!

Zonder jullie was ik niet waar ik nu ben! Namens deze weg wil ik eigenlijk aan jullie allemaal laten weten hoe dankbaar ik ben voor alle stappen en levenslessen die jullie mij hebben laten zetten. Alle eigenschappen en visies die ik niet altijd even op prijs stelde hebben mij toch gevormd tot de atlete die ik nu ben.

Waar ik als klein meisje begon op de baan bij Av Aquilo en eigenlijk alle onderdelen deed, mocht ik even later aansluiten bij een groepje MILA-lopers. Ik ging meedoen aan wegwedstrijden in de buurt en zag mijzelf echt niet als een goede loopster. Ik had gewoon veel plezier in het lopen en dat was toen het belangrijkste. We hadden een fanatieke groep en een trainer (Robert) die eigenlijk altijd met leuke trainingen aan kwam. Ik heb hier geleerd dat uit maakt of je goed of minder goed loopt, zolang je je best maar doet.

Ik bleef lopen en het ging eigenlijk steeds iets beter. Ik won nog steeds nooit wat, maar kon beter met de meisjes mee. Op een ochtend kreeg ik bericht dat ik gescout was voor een nieuw opgezet programma. Het RTC Loopacademie, een groep waar je onder schooltijd kon trainen. Ik moest wel nog een testdag doen zodat ze zeker wisten dat ik goed genoeg was voor de groep. Ik was enorm verbaast maar heb toch de testdag gedaan. Deze bestond uit een sprint test, 6 minuten test, buikspier test, lenigheidstest en de andere test weet ik niet zo goed meer. Een paar weken na de test kreeg ik te horen dat ik gewoon bij de groep mocht! Ze zagen wat in mij en ik was dus goed gekeurd! Als 11-jarig meisje ging ik met de trein naar Groningen en trainde daar drie ochtenden in de week. Ik ben Guido erg dankbaar dat hij in mij is blijven geloven en dat hij mij toen als een klein meisje gescout heeft. Stel dat dit niet gebeurd was, dan weet ik zeker dat ik niet zou zijn waar ik nu ben en zeker dat ik niet leefde voor mijn sport. Het allerbelangrijkste dat ik geleerd heb in mijn tijd bij de loopacademie is: Als je de cheetah in jezelf naar boven kan halen, dan ben je onoverwinnelijk.

Iedere woensdag reisde ik af naar Veendam. Hier zat naar mijn mening een van de beste techniek trainers en hier deed ik dus ook alleen looptechniek. Ik leerde hier efficiënt en mooi lopen door middel van veel oefeningen en deze oefeningen heel vaak herhalen. Er werd een enorme getalenteerde groep gebouwd en hier leerde iedereen van elkaar. Hier heb ik geleerd om mijn lichaam te leren voelen. Voelen hoe ik bepaalde bewegingen maakte en voelen hoe een beweging impact had op je lopen.

Op de helft van mijn jaren bij de loopacademie kregen wij bij Aquilo een nieuwe trainer namelijk Erwin. Ik trainde de ochtenden bij de loopacademie en sommige avonden bij Erwin. De trainingen verliepen goed en ik werd steeds beter en beter. Samen stelden wij grotere doelen en maakten deze realiteit. Ik begon wedstrijden te winnen in de buurt en daarna won ik zelfs NK’s. Dit had ik eerst nooit durven dromen. Maar deze band tussen ons was niet altijd even goed. Ik was een best wel eigenwijs kind en als ik iets niet leuk vond of niet snapte ging ik ook vaak even verhaal halen. Vond ik een training niet goed kon ik er behoorlijk over zeuren. Ik heb het niet altijd even makkelijk gemaakt maar het was ook wel een beetje de leeftijd, denk ik. Op een vervelende manier kwam er een einde aan onze samenwerking en dat heeft mij best wel wat gedaan. Voor het NK senioren (indoor) stond ik er dus “alleen” voor. Gelukkig heeft Guido dat opgepakt en heeft hij mij door het NK senioren geloodst .Dit ging boven verwachting en ik pakte zelfs als 15-jarige een medaille. Dit heb ik natuurlijk nog aan Erwin te danken qua trainingen, maar ook aan Guido en mijzelf. Ik heb door die tegenslag een mega sterk iets in mij gevonden. Namelijk: mijn emotie. Ik heb in die wedstrijd al mijn boosheid en onbegrip er uit gelopen.

Onder Erwin heb ik geleerd dat alles wat je durft te dromen realiteit kan worden. Dat je vertrouwen moet hebben in je trainer maar ook voor je eigen pad moet durven kiezen.

Een paar weken later mocht ik aansluiten bij Team 4-mijl. Hier trainde ik onder Eddy. Ik was één van de jongsten die daar trainde en ik kende eigenlijk niemand. Het was zo’n grote groep waar moest ik beginnen. Ik was eigenlijk iedere training heel erg in mijzelf. Voor degene die mij kennen weten dat dat helemaal niet bij mij past. Met Eddy kon ik overigens wel goed opschieten en de trainingen gingen goed. Ik nam deel aan de EYOF en dat ging hartstikke goed. Ik was beter en fitter dan ooit. Alleen had ik totaal geen goede balans. In de ochtend trainde ik bij de loopacademie, daarna ging ik naar school waarna ik dan vaak nog drie uur wachten op mijn avond training. Ik kwam kapot thuis en moest dan nog avondeten. Ik raakte al snel geblesseerd en kon maar moeilijk fit blijven. Het werd van kwaad tot erger. Na twee jaar bij Eddy getraind te hebben, nam ik een moeilijke beslissing. Ik had namelijk onderhand een goede band met mijn mede-atleten en met Eddy. Ik besloot toch om een andere stap te zetten in mijn leven en verliet dus Team 4-mijl. Wel ben ik ook Eddy en al mijn trainingsmaatjes daar erg dankbaar. Ik ben bij Team 4-mijl erg volwassen geworden en heb hier geleerd dat ik beter naar mijn lichaam moet luisteren. Ook heb ik geleerd dat ik een atleet ben die best veel aandacht nodig heeft dus in een groep van 40 mensen werkt gewoon niet voor mij.

Nu zijn we al weer een tijdje verder en train ik in september precies een jaar op Papendal bij Grete. Ik ben enorm blij met mijn keuze en het gaat hier echt goed. Ik heb een veel betere balans in mijn dag en zit goed in mijn vel. Grete is een coach die kijkt naar een langere periode. We zijn dus nu ook vooral aan het werken aan mijn basis. Hierdoor merk ik dat ik gewoon enorm fit en gezond blijf! Ik loop weer persoonlijke records en ik ga met sprongen vooruit. Ik heb al een hoop geleerd in het jaar dat ik onder Grete train. Ik weet nu hoe ik een goede balans krijg in mijn dagen, hoe belangrijk het is om een ritme te houden in je trainingen en hoe sterk ik ben terwijl ik alleen maar basis werk train en dat ik verder moet durven kijken dan één jaar.

Ik heb zoveel tot nu toe geleerd van jullie allemaal en ben jullie echt enorm dankbaar.

x Danaid

13689588_1098711153501323_515253461_n

Heb jij mijn vlog van afgelopen week nog niet gezien?? Kijk dan snel want morgen komt er al weer een nieuwe.

 

 

 

Lees meer

Eerste keer in het Olympisch stadion Amsterdam!

Eerste keer in het Olympisch stadion Amsterdam!

It’s all in the head!

Dit weekend stond het NK voor senioren op het programma. Mijn allereerste keer in het Olympisch stadion en mijn eerste NK senioren outdoor.

Coen Schilderman
Coen Schilderman

Zaterdag, 18-06-2016:

Vandaag is het doel om door te gaan naar de finale. Na het inlopen met mijn teamgenootjes doe ik mijn muziek in en sluit ik mij even af van de buitenwereld. Waar ik normaal in mijn warming-up erg actief ben en graag socialize met iedereen, probeer ik nu een andere aanpak. Mijn versnellingen voelen op het gras nog wat minder, maar zodra ik een loopje op de baan doe voelt alles goed. Ook kan ik eindelijk mijn zenuwen een keer in bedwang houden. (De afgelopen paar wedstrijden had ik veel moeite om de controle te houden over mijn zenuwen.)

Op naar de callroom! Zoals gewoonlijk ben ik hier weer veel te vroeg aanwezig, maar beter te vroeg dan te laat, toch? 😉 De callroom bij de senioren is zo anders dan bij de junioren. Waar alle junioren elkaar gek maken, heerst er bij de senioren een serene rust. Waar hier en daar toch wat meiden zenuwachtig op hun nagels bijten, zijn mijn nagels er deze keer gelukkig nog 😉 . Serie 1 gaat de baan op en ik moet nog heel even wachten aangezien ik in de tweede serie zit.

We mogen de baan op! Met z’n allen, begeleid door een vrijwilliger uit de callroom, lopen we richting de start! Dit is het moment dat je de sfeer van het stadion even goed in je op kan nemen. Ik doe een laatste sprintje vanuit mijn baan en dan ik ben er klaar voor.

Erik Van Leeuwen
Erik Van Leeuwen

Het startschot klinkt en bij het naar binnen gaan kom ik vooraan naast Sanne Verstegen te lopen. Samen lopen wij de eerste 400 in een langzaam en gecontroleerd tempo. Dit tempo gooien we na 400 meter iets omhoog en een kleine eindsprint in de laatste honderd meter zorgt ervoor dat wij beiden door mogen naar de finale op zondag.

Zondag, 19-06-2016: De dag van de finale

Nadat ik een paar onderdelen gekeken heb is het tijd om naar het warming-up veld te gaan. Ik ben nog nooit zo klaar voor een wedstrijd geweest als nu. Tijdens de warming-up kan ik zo enorm kalm blijven en voelt alles mega goed aan. Ik weet dat ik fit ben en met druk maken het toch niet beter gaat worden, eigenlijk alleen maar slechter. Relaxt en met veel zelfvertrouwen loop ik naar de callroom toe.

Vandaag is de sfeer anders: veel meer nerveuze en bange gezichten. Natuurlijk is dit niet gek want het is één van de wedstrijden waar iedere senior naartoe werkt. Hier kan je bewijzen dat je bij de Nederlandse top hoort. Nadat alles weer gecheckt is en ik een paar druiven gegeten heb (dit is een beetje een bijgeloof van mij) mogen we weer in een rij de baan op. Ondanks dat we enorm langzaam de baan op lopen geeft het toch een moment van rust en spanning tegelijk. Het opent je ogen… Het is niet zomaar een wedstrijdje maar de hele Nederlandse top waar ik nu tussen loop. Een paar sprongetjes en knie heffen op mijn plek in de rij houden mij wakker en scherp. Een laatste versnelling op de baan en een sprong de lucht in en ik ben klaar om te racen.

Het voorstel rondje vanuit baan 8 begint. Hier word je even in de spotlight gezet en met applaus van de toeschouwers krijg je één laatste oppepper. Ik zit in baan 7 en ik ben dus snel aan de beurt. Hierna sluit ik mij af en heb ik van de rest niks meer gehoord. Het is dan de baan en ik alleen en niets of niemand om mij heen. Alleen nog het startschot natuurlijk.

Mijn start is totaal niet zoals hij zou moeten zijn. Als laatste kom ik de bocht uit, ik heb gewoon even nodig om op gang te komen. Op de vijfde plek voeg ik in. Voor mij valt er een gat. Ik duik in het gat om aan te haken bij de eerste drie. Ik ben er immers om mee te strijden voor het podium en niet voor een gevecht voor de overige plaatsen. Helaas gaat de top-3 echt te hard en kan ik het gat niet dicht krijgen. Het wordt een eenzame race tussen de kopgroep en mij. Gefocust op dat wat voor mij gebeurt, heb ik door dat ik iets verzwak. Ik geef mijzelf op mijn kop. Tegen mezelf zeg ik dat opgeven geen zin heeft, langzamer gaan niet oké is en ik pas na de finish verloren heb. Nog 200 meter te gaan en het gat blijft te groot. Een laatste eindsprint brengt mij naar de vierde plek waar ik de hele race gelopen heb. Een nieuw persoonlijk record en een vierde plek tussen de senioren vrouwen levert mijn eerste NK senioren op! Volgend jaar zal ik er staan en meevechten voorin!

Erik Van Leeuwen
Erik Van Leeuwen

Vrijdag komt er een nieuwe vlog online waar jullie mijn belevenissen en de sfeer kunnen volgen. Houd mijn YouTube account in de gaten.

Ik wens iedereen een fijne week!

Groetjes Danaid

 

 

 

Lees meer